عوامل موثر در فرسايش

 

فرسايش عبارتست از كنده شدن و جابجا شدن تدريجي خاكدانه ها و مواد موجود در سطح زمين در اثر عوامل مختلف چون آب، باد، نيروي ثقل و... مي باشد. مراحل فرسايش عبارتست از جدا شدن، انتقال و تجمع يا رسوب گذاري. بنابراين شناخت آسيب هاي وارده به حوزه آبخيز از طريق فرسايش اهميت به سزايي دارد. استفاده نادرست از زمين باعث فرسايش تشديدي مي گردد.

شاخص عامل هاي پايه نظير ويژگي هاي خاك، شيب، شدت بارش، مسائل بهره برداري از زمين، پوشش گياهي و زمين شناسي تعيين كننده ي پتانسيل فرسايش يك حوزه آبخيز هستند. به طور كلي عوامل موثر در فرسايش به شرح زير مي باشد:

1.       رابطه ي سازند زمين شناسي با فرسايش

با شناخت سنگ ها، حساسيت آنها نسبت به فرسايش تا حدودي معلوم مي شود. مثلاً سنگ هاي آذرين با فرسايش كم در مقابل آب و هوا و يخبندان مقاوم هستند و سنگ هاي رسوبي مانند مارن هاي دوره ي ميوسن با مقدار گچ و نمك زياد پتانسيل فرسايشي بيشتر، و سنگ هاي آهكي مقاومت بيشتري در مقابل فرسايش دارند. سنگ هاي متامورفيك يا دگرگوني مانند شيست و ميكاشيست به سهولت فرسايش مي يابد.