ارزيابي اراضي
تعريفهاي مختلفي براي ارزيابي اراضي شده است از جمله تعريف كه توسط Dent and young در سال 1981 شده است: ارزيابي اراضي عبارتست از پروسه اندارهگيري كيفيت (پتانسيـل) زمين براي انواع استفاده از اراضي ميباشد .
هدف اصلي ارزيابي اراضي بررسي تناسب اراضي مختلف براي استفادههاي مختلف است(Huizing,1995). به عبارت ديگر استفاده بهينه از هر يك از واحدهاي اراضي تعيين شده است و كليه موارد فيزيكي، اقتصادي – اجتماعي و مسئله حفاظت منابع طبيعي براي استفادههاي بعدي در نظر گرفته شده است.
روشهاي ارزيابي اراضي
پروفسور Sys و همكاران (1991) ارزيابي اراضي را به دو روش كلي تقسيم نمودند.
1- ارزيابي اراضي ديم
2- ارزيابي اراضي آبي
ارزيابي اراضي براي اراضي ديم : ارزيابي براساس پارامترهاي اقليمي، طبقهبندي قابليت اراضي روش امريكايي (USDA)، روش پارامتري براي ارزيابي عمومي اراضي و طبقهبندي قابليت اراضي براي مناطق گرم و مرطوب .
رزيابي اراضي براي اراضي آبي:
روشهاي ارزيابي عمومي براي اراضي آبي : روش توسعه يافته ارزيابي اراضي FAO براي ايران، روش USBR همبسته با روش FAO و روش پارامتريك براي ارزيابي عمومي اراضي.
روشهاي ارزيابي تخصصي براي اراضي آبي : ارزيابي اراضي براي آبياري سطحي، ارزيابي اراضي براي آبياري باراني و ارزيابي اراضي براي كشت برنج.