افق يرميك
افق يرميك
توصيف عمومي: افق يرميك، افقي سطحي است كه ممعمولا، اما نه هميشه، داراي تجمع سطحي قطعات سنگي (سنگفرش بياباني) فرورفته در سله لومي داراي حفرات ريز ميباشد كه با لايههاي بادرفت نازك يا لس پوشيده شده است.
معيارهاي مشخصه: افق يرميك بايد خواص زير را داشته باشد:
· خواص اريديك، و
· الف: سنگفرشي كه برق ميزند يا داراي گراول يا سنگهاي داراي ساييدگي بادي[1] ميباشد، يا
ب: سنگفرش و سله داراي حفرات ريز، يا
ج: سله داراي حفرات ريز بالاي يك افق A بشقابي بدون سنگفرش.
شناسايي صحرايي: افق يرميك شامل سله در سطح و افق(هاي) A در زير ميباشد. سله كه بافت لومي دارد، شبكه چندوجهي از تركهاي خشك، اغلب پر شده با مواد بادرفتي كه در افق زيري امتداد دارند را نشان ميدهد. پوسته و افق(هاي) A زيري، ساختمان بشقابي ضعيف تا متوسط دارند.
ارتباط با ديگر افقهاي مشخصه: افق يرميك اغلب همراه با ديگر افقهاي مشخصه محيطهاي بياباني (افقهاي ساليك، جيپسيك، دوريك، كلسيك و كمبيك) ميباشند. در بيابانهاي بسيار سرد (مثل آنتاركتيك)، آنها ممكن است همراه با افق كراييك باشند. تحت اين موقعيتها مواد درشت كرايوكلاستيك عالب شده و كمي خاكگرد[2] وجود دارد كه به وسيله باد رسوب داده شده است. اينجا يك سنگفرش قوي با لايههاي جلادار، ساييدگي بادي، شن بادي و تجمع كانيهاي محلول ممكن است مستقيما روي افق C سست، بدون سله و افق A زيري وجود داشته باشد.