خواص اريديك
خواص اريديك
توصيف عمومي: كلمه خواص اريديك، مجموع خواصي كه بهطور معمول در افقهاي سطحي خاك كه در شرايط خشك و جاييكه فرآيندهاي خاكسازي، تجمعات جديدي را در سطح خاك با فعاليتهاي بادي يا آبرفتي بهوجود آورده است، ميباشد.
معيارهاي مشخصه: خواص اريديك با يك يا چند شرط زير مشخص ميشود:
· مقدار كربن آلي كمتر از 5/0 درصد، اگر بافت، شنيلوم يا ريزتر است يا كمتر از 2/0 درصد، اگر بافت درشتتر از شنيلوم است، بهصورت ميانگين وزني در 20 سانتيمتر بالايي خاك يا بالا تا پايين افق B، يك افق سيماني شده يا تا سنگ سخت هر كدام كه كمعمقتر است.
· نشانههايي از فعاليت بادي در يك يا بيشتر شكل زير:
الف: بخش شن در بعضي زير افقها يا در مواد پر كننده شكافها شامل بخش قابل ملاحظهاي از ذرات شن گرد شده يا بدون زاويه با سطح نامنظم ميباشد (با استفاده از ذره بين). اين ذرات 10 درصد يا بيشتر از بخش شن كوارتزي متوسط و درشتتر را تشكيل ميدهند، يا
ب: قطعهسنگهاي با ساييدگي بادي در سطح، يا
ج: بههمخوردگي بادي[1] (مخصوصا بستر متقاطع[2])، يا
د: نشانههاي از فرسايش يا رسوب بادي و يا هر دو، و
· نمونههاي شكسته يا ساييده، واليوي مرطوب، 3 يا بيشتر و خشك، 5/4 يا بيشتر و كروماي مرطوب، 2 يا بيشتر دارند، و
· اشباع بازي ( با 1 مولار استات آمونيوم) بيشتر از 75 درصد، اما معمولا 100 درصد.
نشانههاي ديگر: حضور كانيهاي رسي سوزنيشكل (مخصوصا پاليگورسكايت و سپيولايت) در خاكها نشان از محيطهاي بياباني دارد اما اين در همه خاكهاي بياباني گزارش نشده است. اين ممكن است در نتيجه اين واقعيت باشد كه در محيطهاي خشك رسهاي سوزني توليد نشده و تنها به ارث رسيده است و نشان ميدهد كه اينها در مواد مادري يا در گردهايي كه روي خاك وزيده شدهاند وجود داشته است.