فرسايش سيلابي يا رودخانه اي

فرسايش كناري يا رودخانه اي معمولاً در ديواره هاي آبراهه ها و رودخانه ها مخصوصاً در محل اتصال آبراهه ها و پيچان رود ها زياد  مي باشد در قسمت هاي خارجي خميدگي پيچان رود ها به علت اينكه نيروي برشي آب زياد  است، فرسايش كناري بيشتر است. در اين فرسايش جريان آب به ويژه آب هاي گل آلود حامل شن و ريگ و.... موجب شسته شدن اطراف مسيل و حمل مواد بيشتر با خود مي گردد با اين عمل ديواره هاي بستر استحكام و قدرت خود را از دست داده، و به تدريج در مواقع جاري شدن سيلاب هاي شديد حتي به طور ناگهاني ريزش مي كند و امكان دارد موجب تخريب و ويراني مزارع و روستا هايي شود كه در جوار اين سيلاب ها واقع شده اند. فرسايش رودخانه اي به سرعت جريان آب، تلاطم جريان، قطر ذرات خاك، قدرت چسبندگي و وزن مخصوص ذرات، چگونگي پراكنش ذرات خاك در آب، درجه زبري بستر رودخانه و موانع موجود در مسير جريان بستگي دارد. در اين فرسايش بيشتر مواد ديواره كناره رودخانه و يا بستر كنده مي شود. در حوزه ي مورد مطالعه در تمام طول مسيل اصلي فرسايش كناري مشاهده مي گردد كه داراي شدت و ضعف مي باشد.
فرسايش رودخانه اي