مديريت حوضه آبريز
مديريت حوضه آبريز براي كنترل يا آرام كردن سيل ها در محل تشكيل آن، براي تغيير نحوه تبديل باران به رواناب يا كاهش ميزان سيل در رودخانه انجام مي شود. در حالي كه با توجه به مشخصات حوضه، حدي در اثرگذاري مديريت حوضه آبريز در توليد سيل وجود دارد، كاربرد اين اقدامات، نگهداري يا ارتقاء آنها، بايد هميشه ارزيابي شود. با توجه به موارد زير بايستي همبستگي مديريت حوضه با عمليات كنترل فرسايش بررسي شود تا منافع بيشتري از اين اقدامات حاصل آيد.
مديريت حوضه آبريز، انطباق دادن و ايجاد تغيير در وضعيت حوضه است تا تغييراتي در توزيع يا اثرات اين عناصر دخيل در بارش - رواناب ايجاد شود. به ويژه اين كه مقدار بارش هاي گرفتار شده در شاخ و برگ ها، خاك و غيره و نفوذ سطحي افزايش داده شوند تا مقدار و ميزان جريان مستقيم سطحي، كاهش يابد.
اتفاقاً اين عمليات با آرام تر شدن فرسايش حوضه آبريز همبستگي پيدا مي كند كه مهمترين مسئله در حوضه است. در مكان هايي كه خاك در شيب تندي واقع است، جريان سطحي، سرعت بالايي داشته كه ذرات خاك را جدا كرده و همراه با خود منتقل مي كند. بنابراين جريان سطحي و فرسايش، دو مسئله اصلي هستند كه در مديريت حوضه آبريز، تمركز عمليات بر روي اين دو عامل قرار مي گيرد.
اقدامات مديريتي در حوضه آبريز، از منشأ و نقطه شروع جريان آب سطحي آغاز مي شود. براي كاهش ميزان جريان آب كه از قدرت تخريب خاك آن نيز كاسته مي شود، مانند آنچه كه در مسير رودخانه نيز انجام مي شود تمايل اين است كه شيب مسير سيل كاهش يابد، تا جريان بيشينه كم شده و در نتيجه از اثرات تخريبي در بستر رودخانه و كناره هاي آن كاسته شود.
دو مسئله اصلي مديريت حوضه آبريز تغيير درجريان سطحي و مديريت رسوب ميباشند.
منبع :http://www.iranrivers.ir