از نظر ترمينولوژي واژة بيابان يك لغت اكوژئوگرافيكي است كه معرف يك بوم كم آب با بارش كمتر از 250 و در برخي منابع 150 ميلي متر و فلور عمدتا خشكي پسند تنك بويژه گونه هايي چون درمنه .تاغ. اسكنبيل. گز. آتريپلكس(اسفناج وحشي) و به تبع از اقليم و پوشش گياهي حيات جانوري خاص شامل انواع خزندگان و پستانداران گوشتحوار كوچك است. تعاريف ارايه شده در ايران اغلب بر بعد اقليمي بيابان كه مبتني بر ميزان بارش كمتر از 150 ميلي متر است متكي است. بايستي توجه داشت كه بيابان با كوير به لحاظ اكوژئوگرافي متفاوت است. اكوژئوگرافي خاص مناطق بياباني كه كم آبي و تنك بودن يا فقدان پوشش گياهي ويژگي هاي اصلي آنها است موجب بوجود آمدن سيستم هاي مورفوژنز خاص بياباني شده است كه در آن غلبه با باد و بارش هاي كم اما شديد و سيل آسا است. براي آگاهي از مسايل مورفودينايك مناطق بياباني به كتاب با ارزش ژئومورفولوژي مناطق خشك دكتر كرماني و صديقي از انتشارات استان قدس رضوي مراجعه شود. افرادي كه مي خواهند ژئومورفولوژي مناطق خشك را بصورت پيشرفته دنبال كنند مي توانن از كتاب دكتر آندرو جودي(يا به قول فرانسوي ها گودي) تحت عنوان Desert Geomorphology كه مثال هاي جالبي از ايران هم دارد مراجعه نمايند.